Nie było nas, był las…

Z okazji wigilii listopadowej porozmawiajmy o korzeniach. Ale nie tych indywidualnych, ale naszych wspólnych, tych sięgających najgłębiej. Mówi się, że gdy pierwszy człowiek otworzył oczy, zobaczył światło. To nie do końca prawda, bo zobaczył też mrok. Mrok czarnego lasu układającego gałęzie w pazurzaste kształty, mrok nocnego nieba skrywającego bezmiar pustki, mrok toni wodnej, z której płynie życie lub śmierć. Mrok odwzajemnił spojrzenie oczyma pierwszych lich i odtąd zaczęła się trudna historia relacji człowieka z własnym strachem i kruchością.